బిగ్ వజ్రోత్సవాలు...పోల్ ఫలితాలు

వజ్రోత్సవాల హడావిడి కాస్త తగ్గు ముఖం పట్టింది. అందువలన దానిపై పెట్టిన పోల్ ని ఆపేస్తున్నాను. ఇప్పటి వరకూ 48 వోట్లు పోలయ్యాయి. ఫలితాల ప్రకారం చాలా మందికి మోహన్ బాబే పెద్ద విలన్ గా కనిపిస్తున్నాడు. అయితే ఇవి కేవలం 48 మంది వెలిబుచ్చిన అభిప్రాయాలని గమనిక.

అమెరికాలో భారతీయ అనుభవం - 2

అమెరికాలో భారతీయ అనుభవం - 1 ముందర చదవండి.

నిజం చెప్పుకోవాలి…చార్లెస్ డీ గాల్ విమానాశ్రయం చాలా గందరగోళంగా ఉంది. సెక్యూరిటీ స్టాఫ్ చాలా రఫ్‍గా వ్యవహరించటం, అస్సలు వారికి ఇంగ్లీష్ రాక పోవటం ప్రయాణీకులకు చిరాకు తెప్పించి వారి మీద విరుచుకు పడటంతో వారు కొద్దిగా తగ్గారు. మర్యాదగా దారి చూపించారు. ఏదో ఒక రకంగా మరలా చెక్ -ఇన్ అయ్యాననిపించి న్యూయార్క్ వెళ్ళే విమానం ఎక్కా…

 

పక్క సీట్లో ఒక ఫ్రెంచి ముసలతను. ఒక్క ముక్క ఇంగ్లీషు రానట్టుంది. సైగలతో మొత్తానికి తను న్యూయార్క్ వెళుతున్నానని చెప్పాడు. ఆ సైగల భాషతో అలసి పోయి ఇక నిద్ర పట్టేసింది. నిద్ర లేచే సరికి కమ్మని భారతీయ చికెన్ బిరియాని అందించారు. ఔరా ఎయిర్ ఫ్రాన్సు అనుకున్నా…

 

కత్తిరిస్తే…జె.ఎఫ్.కె విమానాశ్రయం. ఇక్కడే మొదలయింది మన పార్వతీశం స్థాయి తమాషా. న్యూయార్క్ నాకు పోర్టు ఆఫ్ ఎంట్రీ కాబట్టి, అమెరికన్లు అసలు నేను వారి దేశానికి ఎందుకు విచ్చేయాల్సివచ్చింది? ఎప్పుడు దయ చేస్తారు? వగైరా ప్రశ్నలు ఆడుగుతారన్న మాట.

నా దగ్గర కేవలం ఒక బ్యాక్ ప్యాక్ సంచి మాత్రం ఉంది. దానిలో ఏమున్నాయో తెలుసుకదా? బెదురూ, తత్తరపాటు కనిపించకుండా నిర్లక్ష్యంగా లైనులో నిలబడ్డాను. పాస్‍పోర్టు, వీసా పరిశీలించి రెండు మూడు ప్రశ్నలు వేసిన తరువాత వదిలాడు. ఇక అక్కడి నుంచి మనం అమెరికాలో కాలు పెడతామన్న మాట. నేనైతే సిన్‍సినాటి (ఒహియో) వెళ్ళే విమానం అందుకోవాల్సి ఉంది. మెల్లగా పోయి సెక్యూరిటీ చెక్ దగ్గర నిలబడ్డాను. అన్ని రకాల ఎక్స్ రేలు తీసాక, నీ లగేజి ఏది? అన్నాడు. వాడికి నా బ్యాగ్ ఇచ్చా. ఒక్క నిమిషం అర్దం కాలేదు. ఇదొక్కటేనా అన్నాడు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ. ప్రపంచంలో ఎవడూ నాలుగు పేపర్లు, బ్రష్షు, పేస్టూ సరంజామా మాత్రమే పట్టుకుని విమానం ఎక్కడు కదా…:-) నేను జరిగిన కధంతా చెప్పాను. అక్కడ నేను తప్ప మిగతా లగేజీ బాధితులెవ్వరూ లేరు. చాలా మంది అట్లాంటా వేళ్ళేవారు. వాడు నన్ను కాసేపు అక్కడే ఉండమని చెప్పి వాడి బాస్ దగ్గరకు పోయి చెప్పాడు. కాసేపు ఫోన్ కాల్స్, కంప్యూటర్లో ఏవో చెక్ లు చేసి నిర్దారించుకున్నాడు. విచిత్రం ఏమిటంటే లగేజీ లేని ఒక విమానం వచ్చినట్లు డెల్టా న్యూయార్క్ వారికి కూడా అప్పుడే తెలిసిందంట. బతుకు జీవుడా అనుకుని నా తరువాతి విమానం చేరుకోవటానికి బయలుదేరా. ఒక కిలో మీటరు నడిచాకా నాకు కావల్సిన గేట్ నంబరు కనిపించింది.

 

అక్కడికి చేరుకున్నాక నేనక్కాల్సిన విమానం ఇంకొక మూడు గంటల తరువాత అని తెలిసింది. ముంబయిలో ఆలస్యం నన్ను అలా వెంటాడుతూ ఉందన్న మాట. చుట్టూతా కాసేపు అమెరికాని ఆరాధనగా చూసి, అమెరికన్లను విచిత్రంగా చూసి, ఒక అరగంట తర్వాత ఈ లోకంలోనికి వచ్చాను. భారతానికి ఒక కాల్ చేస్తే ఎలా ఉంటుంది అని చుట్టూ చూసా. దూరాన ఎర్రని ఫోను పెట్టెల్లాంటివి కనిపించాయి. పోయి చూస్తే ఇంకేముంది? అవి క్రెడిట్ కార్డుల ద్వారా పని చేసే ఫోనులు. కాసుల ఏర్పాటు కూడా ఉన్నట్టుంది. నా HSBC కార్డుతో ప్రయత్నించా. ఉహూ లాభం లేదు. పని చెయ్యటం లేదు. పర్సులో చూస్తే అన్నీ 50, 100 డాలర్ల నోట్లే ఉన్నాయి. చిల్లర ఎందుకు తేలేదురా బాబు అని తిట్టుకుని, మన పక్క భారతీయ పద్ధతిలో (…సార్ చిల్లరుందా అనే మొదటి ట్రిక్కు అమెరికాలో పని చెయ్యదనిపించింది) ఏదైనా కొనటం ద్వారా చిల్లర కోసం ప్రయత్నం చేసాను. బాగా పరిశీలించి ఒక కోక్ కొనుక్కుని మొత్తానికి చిల్లర సంపాదించాను. తరువాత మెల్లగా కోక్ చప్పరించా…అంతే ఎక్కడైనా బయటకు ఉమ్మాలనిపించేలా ఉంది ఆ కోక్. తమాయించుకుని ఆ బాటిల్ ని పరిశీలనగా చూసాను. అప్పుడే నాకు తెలిసింది. కోక్ లో వెనిల్లా కోక్ (ఇది ఇండియాలో అట్టర్ ఫ్లాప్ డ్రింకు) అనేది ఒకటుంటుందనిన్ను, దానిని కొనుక్కుని నేను ఒక మేక అయిపోయాననిన్నూ, చచ్చినట్లు అదిప్పుడు తాగాలనిన్నూ అర్ధం అయ్యే సరికి నా చుట్టూ ఉన్న అమెరికా పగలబడి నవ్వుతున్నట్టనిపించి చుట్టూతా చూసా. కానీ ఎవరి గోలలో వారున్నారు.

-సశేషం

తెలుగు బ్లాగు దెబ్బలు

రాముయో : ఒరే సోముయో ఈ బ్లాగు, కూడలి ఇవన్నీ ఏమిట్రా (ఏడుపు మొహంతో)

సోముయో : ఏం ఎందుకడుగుతున్నావ్? అరె.. ఏరా ఆ ఒళ్ళంతా దెబ్బలేంది. ఏమయింది.

రాముయో : ఆ గీతాని గత పది రోజుల నుంచి లైన్ వేస్తున్నానా?

సోముయో : అవును…అందుకని ఇలా నిన్ను పోలిసులతో కొట్టించిందా (కోపంగా)

రాముయో : లేదురా, గీతకొక అన్న ఉన్నాడు. వాడు ఇప్పటికి నాకు ఆరు సార్లు వార్నింగులు ఇచ్చాడు. అవి నేను లెక్క చెయ్యటం లేదని చితక బాదాడు..ఆబ్బా..

సోముయో : ఒరేయ్ మరి వాడలా వార్నింగులు ఇస్తే , జాగ్రత్తగా ఉండాలి కదరా…ఎందుకు ఆ అమ్మాయి వెనక పడ్డావు.

రాముయో : వాడు…..వాడి తెలుగు బ్లాగులో వార్నింగులు ఇచ్చాడంటరా, నాకెట్టా తెలుస్తుంది…వా….వా….వా. క్షమాపణ కూడా అదేదో వ్యాఖ్యలలో చెప్పాలంట. లేక పోతే రెండో కోటింగు ఉంటాదంట...వా...వా..

సోముయో : ఆ !

గోల్కొండ అందాలు

 

గోల్కొండ బురుజులు

ఆఖరి వారం స్నేహితులతో సరదాగా గోల్కొండ వెళ్ళినప్పుడు తీసిన ఫోటోలు పై సంచికలో పెట్టాను.  

నేను గోల్కొండ వెళ్ళడం అదే మొదటి సారి. ఎంతో ఊహించుకున్న నాకు గోల్కొండ దుస్థుతి చూసి బాధ వేసింది. ఎక్కడ పడితే అక్కడ చెత్తా, చెదారం, అతి అపురూపంగా ఉంచుకోవాల్సినా గోడలపై ఐ లవ్ యూ రాతలు. మన దేశంలో ప్రేమ ఎక్కువో, పోయేకాలం ఎక్కువో అర్ధం కాదు. ఇదే గోల్కొండ స్పెయిన్ లోనో, బ్రిటన్ లోనో ఉంటే దానిని అద్భుతంగా తీర్చి దిద్ది భారీగా టికెట్టు కూడా పెట్టే వారేమో. చాలా విచిత్రంగా మన గోల్కొండ టికెట్టు కేవలం ఐదు రూపాయలు.

ఉండేది చెత్తా చెదారమయినా, అందాల ఫోజులకు ఏమీ తీసి పోనంది గోల్కొండ. చూసి ఆనందించండి. :-)

అమెరికాలో భారతీయ అనుభవం - 1

ఈ మధ్యనే కొంత మంది మిత్రులతో వారి అమెరికా అనుభవాలు పంచుకుంటుంటే నా మొదటి అనుభవం కూడా గుర్తుకొచ్చింది. బారిష్టరు పార్వతీశం లా కాక పోయినా నాకు జీవితాంతం గుర్తుండిపోయే అనుభవం అది. తప్పక బ్లాగాల్సిన విషయం కూడా….

ఐదు సంవత్సరాల క్రితం. అది నాకు మొదటి సారి అమెరికా ప్రయాణం. కాబట్టి చాలా ఉత్సాహంగా ముంబయి విమానాశ్రయంలో చెక్-ఇన్ అయిపోయాను. రెండు వెర్రి ప్రశ్నలు వేసి ఎంబార్కేషన్ లో ఒక స్టాంపు వేసి ఇక పో మళ్ళీ రాకు అన్నట్ట్లుగా నిర్వికారంగా చూసాడు మన తోటి భారతీయుడు. అర్ధరాత్రి ఒంటి గంటకు ఎగరాల్సిన డెల్టా గాలి మార్గాల వారి విమానం చల్లగా తెల్లవారు ఝామున నాలుగు గంటలకు బయలు దేరింది. విమానం ఎక్కాక బిజినెస్ క్లాసులో(అప్పటి కంపనీ వారి దయ) సీటు వెతుక్కుని కూర్చున్నాక విమాన సేవిక చల్లగా చావు కబురు చెప్పింది. అదేమిటంటే ఆ విమానంలో సామానులు ఉంచే గదిలో అగ్ని మాపక వ్యవస్థ పని చేయనందున సామాను మొత్తం మరుచటి రోజు విమానంలో వచ్చును. అది ఇష్టం లేని వారు దిగి ఆ విమానం లో రావచ్చు లేదా, అందరు ఒప్పుకుంటే ప్రస్తుత విమానం రద్దు చేయబడును అని. వెంటనే ప్రయాణీకులు హాహాకారాలు మొదలు పెట్టారు. ఒకతను వాషింగ్టన్ లో జరగబోయే ఒక రోజు సెమినార్ కు వెళ్తున్నాడు. అతను వెర్రిగా చూశాడు. నా లగేజీ అమెరికా వచ్చే సరికి నేను ఇండియా బయలు దేరిపోతాన్రా బాబు అని. ఇలా రక రకాల గోలల తరువాత చాలా మంది విమానం బయలు దేరటానికి ఓటు చేసి టైమే మాకు ప్రధానం అని తేల్చి చెప్పేసారు. నా కేబిన్ లగేజిలో కేవలం పాస్ పోర్టు, వీసా, బ్రష్, పేస్టు వంటివి, కొన్ని డాక్యుమెంట్లు మాత్రమే వున్నాయి. నేను అవి తలుచుకోగానే బుర్ర దిమ్మెక్కింది. సరే ఒక్క రోజే కదా అని హాయిగా కూర్చున్నా.

చాలా గంటల ప్రయాణం తరువాత ప్యారిస్ ఛార్లెస్ డీ గాల్ విమానాశ్రయంలో దిగాం. తెల్ల వారు ఝామున మసక మసకగా ఉన్న వెలుతురులో పూర్తిగా తెల్లని మంచులో కప్పబడి ఉంది ఆ ప్రేమ నగరం, ఫ్యాషన్ రాజధాని.

త్వరలో తరువాయి భాగం…..

యాహూ....ఇక తెలుగులో :-)

http://in.telugu.yahoo.com కు సుస్వాగతం :-)

యమ్.యస్.యన్ తెలుగు తరువాత యాహూ కూడా తెలుగు ప్రపంచంలోకి అడుగిడింది. ఇక రెడిఫ్, గూగులు వంతే తరువాయి.

తెలుగు సినిమా వజ్రోత్సవాల సైడ్ ఎఫెక్టులు

పుణ్యానికి పోతే…ఏదో అన్నట్లు కోట్లు పెట్టినా కూడా తెలుగు సినిమా వజ్రోత్సవాలు అన్ని స్థాయిల నుంచి తెలుగు చిత్ర పరిశ్రమకు విమర్శలు, తిట్లు తెచ్చి పెట్టాయి. తాతకు నేర్పకండి దగ్గులు అన్నట్లు తెలుగు చిత్ర పరిశ్రమ ఎగుడు, దిగుడుకు సాక్షులైన ప్రేక్షకులూ చిరాకు పడుతున్నారు. మన సినిమాల మహత్యం గురించి మనకు తెలియక ఇంకెవరికి తెలుస్తుంది? . అదీ కాక కె.యస్.ఆర్ (ఏంటో ఇలాంటి పేర్లున్న వారికి నోటి దురద ఎక్కువనుకుంటా) పత్రికల మీద నోరు పారేసుకోవటం. అంత కంటే తేనె తుట్టలో నోరు పెట్టి తేనె తాగటం సులభం. ఏది ఏమైనా తెలుగు చిత్ర పరిశ్రమ నిజాయతీగా తన రోగాన్ని బయట పెట్టుకుంది. ఈ సందర్భంగా అందరూ (టీవిలలో, పత్రికలలో, బ్లాగులలో) అనుకుంటున్న విషయాలు…

గత డభ్భయి ఐదు వత్సరాలలో

౦౧. సినిమా : విలువలు (కుటుంబ, నైతిక, చట్ట, వినోద పరమైన) నాశనం అయిపోయాయి. సుమోలలో కత్త్లులు తిప్పతూ రోడ్లపై వెళ్ళటం, తల అడ్డంగా నరికెయ్యటం (పాతాల భైరవిలో దృశ్యానికి ఇప్పటికీ ఎంత తేడా? ). వికలాంగులపై జోకులు, శారీరక అవస్థలపై జోకులు, ప్రాంతీయ యాసలపై జోకులు ..ఓహ్ ఒకటేమిటి…అంతా కలపి చూస్తే మన సినిమా దేహం ఒక అష్టావక్ర అని చెప్పుకోవచ్చు.

౦౨. హీరోలు : కధ కాకుండా, పాత్రలు హీరోలు గా మారారు. హీరో గారి కధే సినిమా…వారికి కధ నచ్చాలి. అది అరువు తెచ్చుకున్న కధ అయితే మన హీరో గారి ఇమేజ్‍ని బట్టి కోతలు, కత్త్రిరింపులూను. ఆఖరికి పాటలు, హీరోయిన్ కూడా హీరోకి నచ్చాలి. ఇవన్నీ కాక కొంత మంది ఈ మధ్య దర్శకుడి పనుల్లో వేలు పెడుతున్నారంట. ఈ మధ్య వచ్చిన ఒక అగ్ర కధానాయకుడి రష్యన్ కమ్యూనిష్టు నాయకుడి పేరుతో వచ్చిన సినిమాకూ ఇదే గతి పట్టి, దర్శకుడు మధ్యలోనే పెట్టే, బేడా సర్దుకుని చెన్నయి చెక్కేసాడంట. తెలుగు సినిమా వజ్రపు హీన స్థాయికి వీరు చేసిన కృషి అనన్యం.

౦౩. హీరోయిన్లు : బజారు స్థాయికి దిగ జారారు. ఇది దర్శకుల అభిరుచికి పరాకాష్ట. ప్రేక్షకులు అలా కోరుకుంటున్నారనే వాడిని చెప్పుచ్చుకు కొట్టొచ్చు. వీరి పాత్రలకు కమెడియన్ కు ఉండే ప్రాధాన్యత కూడా ఉండదు. వస్తారు…హీరో వెనక పడతారు (కొన్ని సినిమాలలో అయినా విపరీతమైన కోరికలు, వికారమైన పాటలతో)…నాలుగు పాటలు….కట్ అయిపోయింది వీరి పాత్ర. తెర బయట కూడా వీరి జీవితాలు కుక్క జీవితం. సార్ అని ఎవరినైనా పిలవకపోతే ఇంటికే….నాకు తెలిసిన ఒక అసిస్టెంటు కెమరామన్ చెప్పిన ప్రకారం అయితే మనసున్న (ఆత్మాభిమానం) మనిషి ఎవరూ తెలుగు సినిమాలో హీరోయిన్ గా చెయ్యలేరు. అందుకే ఇందులో తెలుగు హీరోయిన్లు అతి కొద్దిగా ఉన్నారు.

౦౪. దర్శకులు : పాపం వీరి బాధలే వేరు. చాలా మంది దర్శకులు ఇప్పటికీ మంచి అభిరుచి ఉన్నవారే. కానీ వారిని దర్శకత్వం చెయ్యనిస్తే కదా? ఒక పేద్ద హిట్ కొడితే గానీ పెద్ద హీరోలు దగ్గరికి కూడా రానివ్వరు. ఒక్క శ్రీహరి మాత్రం ఈ విషయంలో చాలా మంచి వ్యక్తి అని విన్నాను. ఇప్పటి హీరోలకు ఉన్న పరాజయ భయాలకు ముఖ్యంగా బలవుతున్నది దర్శకులే. అందరూ రామ్ గోపాల్ వర్మలా చెయ్యలేరు కదా? వీరిలో కొంతమంది పళ్ళు, పువ్వులకు ప్రసిద్ధి, కొంతమంది కత్త్లులు, కటారులకు ప్రసిద్ధి. ఇలా రకరకాలుగా ఈ శాఖ అభివృద్ధి చెందింది. పాత దర్శకుల వరకూ ఎందుకూ, ఇప్పటి దాసరితో కూడా సరిపోలరు కొంతమంది.

౦౫. నిర్మాత : సొమ్మొకడిది, సోకొకడిది అనే సామెతకు అర్ధం పరమార్దం తెలుగు పరిశ్రమలో ఏ నిర్మాతనైనా అడగండి. ఆగకుండా అరగంట చెప్తాడు. సినిమా మొదలు పెట్టేదీ, చేతిలో కొంగు పట్టుకుని సిద్ధంగా ఉండేది వీరే అయినా, వీల్లకు సినిమామీద ఏమీ పట్టు ఉండదు. హీరో గారు గోదావరి వద్దు, మిసిసిపి ఒడ్డులో పాట ప్రెస్టేజియస్ తీద్దామంటే…ఓ అంతకన్నా భాగ్యమా అని టికెట్లకు డబ్బులు ఇవ్వటమే ఇప్పడు వీరి పని. చాలా కొద్ది మంది నిర్మాతలు మాత్రమే 'అభిరుచి' కలిగి ఉన్నారు.

౦౬. సంగీత దర్శకులు : గర్వ పడే స్థాయి నుంచి సంతోషపడే స్థాయికి వచ్చాం. ఇంకా దిగ జారలేదు. సంగీతానికి బాషతో సంబంధం లేదు కాబట్టి, తప్పని సరిగా ప్రతిభ ఉండాలి కాబట్టి మనం బ్రతికి పోయాం. బాధ పడాల్సినదేమిటంటే హోరు పెరిగింది, పాటలలో సాహిత్యం (ఉంటే) వినబడనివ్వటం లేదు. సాహిత్యాన్ని సంగీతం ఓడించడం అంటే ఇదే. అచ్చు పిల్లి (కాపీ క్యాట్) సంగీతం బాగా పెరిగింది. అదేదో మహా సంగీతం అన్నట్లు డాల్బీలు, డీటీయస్ లు, లండన్ లో రికార్డింగు. పెద్ద పెద్ద హాలీవుడ్ సినిమాలు కూడా అవసరం అయితేనే డీటీయస్ మిక్స్ చేస్తారు. మనకు మాత్రం అది డీఫాల్ట్.

౦౭. గాయక బృందం : మంచి నైపుణ్యం గలవారు ఉన్నారు. బాలు, జానకి, సుశీలలు ఇప్పటికీ మనం గర్వపడవలసిన గాయకులు. అయితే గాయక, గాయకీమణులు కూడా చిత్ర పరిశ్రమ వికృత పోకడలకు తలవంచి బూతు పాటలు పాడుతున్నారు. పాడనని మొండికేస్తే మొత్తం సినిమా పరిశ్రమ వారిని నిషేధించినా ఆశ్చర్యం అక్కరలేదు. వచ్చిన డబ్బు కూడా పోతుంది. జాతీయ అవార్డులు సాధిస్తారని ఆశలు పెట్టుకుంటే వీళ్ళ మీదే పెట్టుకోవాలి.

౦౮. ప్రతినాయకులు : పాత్రలకు కొద్దిగా న్యాయం చేస్తున్నది వీరే. కొన్ని సార్లు అనిపిస్తుంది…విలన్ పాత్రధారి ఆ పాత్రకు సరిపోయినట్లుగా హీరో సరిపోలేదు అని. ప్రకాష్‍రాజ్ వంటి ప్రతిభాశాలులు ఈ పాత్రలకు వన్నె తెచ్చారు. సత్యన్నారయణ, కోట వంటి వారు కొత్త ట్రెండుని సృష్టించారు. రావు గోపాలరావు గారి తర్వాత అంతమయి పోయిందనుకున్న ఈ శాఖ ప్రతిష్టను నిలబెట్టారు.

౦౯. హాస్య నటులు : ప్రతిభ అయితే పుష్కలం. కాకపోతే వీరిని చిత్ర దర్శకులు, మాటల రచయతలు జుగుప్సాకరంగా ఉపయోగించుకుంటున్నారు. వీరికి చిత్ర కధతో సంబంధం కూడా ఉండదు. ఈ మధ్యనే కొన్ని మంచి సినిమాలలో హాస్య నటులను బాగా ఉపయోగించుకున్నారు. ఉదాహరణకు మన్మధుడు, నువ్వు నాకు నచ్చావ్ వంటి చిత్రాలు.

ఆనంద భారతి

హమ్మయ్య చాన్నాళ్ళకు కేంద్రం ఒక మంచి పని, అదీ క్యాపిటల్ గుత్తాధిపత్యాన్ని సవాల్ చేస్తూ చేసింది. ఇకనుంచి ఏ  కంపనీ

అయినా ఎన్ని కోట్లు పెట్టి కొన్నా, వారు ప్రసారం చేసే అన్ని భారత్ ఆడే క్రికెట్ మ్యాచులు, భారత్ లో జరిగే క్రికెట్ మ్యాచులు ప్రసార వాహికను ప్రసార భారతికి తప్పని సరిగా ఇవ్వాలి. ఆ విధంగా కేంద్రం ఒక ఆర్డినెన్సు జారీ చెయ్యటం ముదావహం.

టీమ్ మనది….

పిచ్చిగా అభిమానించి, క్రికెటర్లను దేవుళ్ళు చేసి, క్రికెట్ ను కాసులు కురిపించే ఆటగా మార్చేసిన అభిమానులు మన వాళ్ళు….

క్రికెటర్లు రక రకాల ప్రకటనలలో కనిపించి నేను అది వాడతా, ఇది వాడతా, ఇది నా సీక్రెట్ ఆఫ్ ఎనర్జీ …మీరు వాడంది అని చెప్పేదీ మనకే….

ప్రసార భారతి మనది...

ఆడే స్టేడియాలు మనవి...

మహా మాయగాడు జగ్మోహన్ దాల్మియా పుణ్యాన బీ.సి.సి.ఐ ఈ రోజు ఇవన్నీ విస్మరించి ప్రసార హక్కులు (నిజానికి చూసే భారత అభిమాని హక్కులు) ఒక పాశ్చాత్య మీడియా కంపనీకి కట్టపెట్టడం పూర్తిగా బాధ్యతారాహిత్యం. వారు మొండిగా దేశంలో 2% కూడా చూడని NEC sports అనే ప్రసార వాహికలో ప్రసారం చెయ్యటం ఇంకా విడ్డూరం. ఇదొక రకమైన నూతన స్వేచ్చా దోపిడి అన్న మాట.

మన దేశం వచ్చి, మన వాళ్ళు ఆడే ఆటను, మన ప్రసార భారతికి, మనకు ప్రసారం చెయ్యటానికి నిబంధనలు, ఆంక్షలు పెట్టడం…

ఇలాంటివి ముందు ముందు ఏ రంగంలోనూ జరగకుండా భారతీయులు జాగ్రత్త పడాలి. లేకపోతే వేల కొద్ది ఈస్టిండియా కంపనీలు ఇండియాలో తిష్ట వేస్తాయి, తమ పరపతితో పార్టీలను, ఎం.పిలను కొనటం మొదలు పెడతాయి. ప్రజల బతుకు బానిస బతుకై పోతుంది.

బహు పరాక్.

అపరిచిత శునకం

ఈ విచిత్రమైన కుక్క నాకు కొన్ని సరదా ఈ-మయిల్లలో వచ్చింది. ఇది అపరిచితుడు స్టయిల్ అన్న మాట...ఇక దాని డైలాగ్ ల గురించి నన్ను అడగవద్దు....వీలయితే శంకర్ నే అడగండి. :-)

తెలుగు సినిమా వజ్రోత్సవాలు..హీరోలు, జీరోలు

తెలుగు సినిమా వజ్రోత్సవాలు ధాటిగా ప్రారంభమై వాగ్ధాటిగా ముగిసాయి. ఈ హడావిడిలో కొన్ని నిజాలు తెలిసాయి. నటీ నటుల నిజమైన హీరోయిజం అర్ధమయింది.

ఈ వజ్రోత్సవాలలో హీరోగా నిలచి అందరి మనసులు కొల్ల గొట్టిన వాడు ఒకే ఒక్కడు...

ఆశ్చర్యంగా ఉన్నా అది...బాలకృష్ణ

హుందాతనం, చెరగని చిరునవ్వు, పెద్దలంటే గౌరవం, చిన్న పెద్ద తారతమ్యం లేకపోవటం , కొట్టొచ్చిన అమాయకత్వం, బోళాతనం అందరిని ఆకట్టుకున్నాయి. తెలుగు సినిమా పరిశ్రమలో రాజకీయాలకు పూర్తిగా అతీతంగా కనిపించాడు.

నేను ముందర బాలకృష్ణ అంటే చాలా తేలిగ్గా తీసి పడేసే వాడిని. (సినిమాల వలన).కానీ బాలకృష్ణ నిజ జీవితంలో పూర్తిగా తేడా ఉందనిపించింది. నాకు ఇవన్నీ చూస్తే అలనాటి విమాన ప్రమాదం ఒక్క సారి గుర్తుకొచ్చింది. చిరంజీవి భోరున ఏడుస్తూ పొలాల నుంచి బయటకు వస్తే, ఒక్క బాలకృష్ణ మాత్రం చాలా స్థిమితంగా, ప్రశాంతంగా బయటకు నడుచుకు వచ్చేసాడు.

ఇక జీరోలు

౦౧. ఖచ్చితంగా ఈ ఉత్సవాల కమిటి. ఖర్చు పెట్టిన డబ్బంతా ఎక్కడ పోయిందో అర్ధం కాలేదు. విమానం ఛార్జీలు చెల్లించి మరీ ముంబయి హీరోయిన్లను రప్పించారో ఏంటో? దిగ్గజాలన్నారు...బతికున్న మహామహులను మర్చిపోయారు. చనిపోయిన మహా నటుల కుటుంబాలను ఆహ్వానించి వారికి ఇవ్వొచ్చుగా దిగ్గజాల అవార్డులు? అలా అయితే ఖచ్చితంగా ఇప్పటి తరం నటులు మొదటి 75  దిగ్గజాలలో ఉండరు.  రంగస్థలం మీద కనీసం సినీ మహామహుల చిత్రాలు లేవు. కార్యక్రమాలన్నీ ముంబాయి భామలు, చెన్నై భామల చేతుల మీదగానే. శ్రీదేవి(ఇప్పటి), సుహాసిని(ఇప్పటి) వంటి తెలుగు తారలు నృత్యాలకే పరిమితం.పురుషాధిక్యత సుస్ప్రష్టం. శ్రీదేవి(సీనియర్) వంటి సినీ దిగ్గజం అసలు హాజరు కాలేదు. చిరంజీవి పద్మ భూషణ్ సత్కారానికి ఇంతకంటే బాగనే తెలుగు హీరోయిన్లు వచ్చారేమో.

౦౨. మోహన్ బాబు : చెప్పేదంతా నిజమే అనిపించినా చెప్పిన విధానం చాలా చవకబారుగా ఉంది. నేను గొప్ప అని చెప్పుకోవటం గొప్పవాళ్ళ లక్షణం అసలు కాదు. చెప్పిన కారణాలు కూడా కొద్దిగా అతడు ఆలోచించుకుని చెప్పాలి. ఎందుకంటే ఒక విద్యా సంస్థను స్థాపించటం గొప్ప కాదు...అందులో 25% ఉచిత విద్య మరీ అంత గొప్ప విషయం కాదు. పూర్తిగా ఉచితంగా వైద్యం చేసే వైదులు, చదువు చెప్పే టీచర్లు ఇంకా చాలా మంది ఉన్నారు. ఇక రాజ్య సభకు ఎంపిక కావటం. అతను ఆ సభకు ఎలా వెళ్ళాడు? రాజ్య సభ అంటే ఒకొప్పుడు మేధావుల సభ.ఇప్పుడు అది ఒక రాజకీయ పునరావాస సభ. అందువలన వాటిని ప్రాతిపదికగా తీసుకుని సినీ దిగ్గజం అంటారనుకుంటే టొమేటో పప్పులో కాలు వేసినట్లే.ఇతడికి అస్సలు క్రమశిక్షణ లేదు. ఒక నలభై నిమిషాలు తినేసాడు (నాలుగు నిమిషాల ప్రసంగం చెయ్యబోయి).

౦౩. ఇక చిరంజీవి....మొదలు పెట్టటమే ఉబికి వస్తున్న కన్నీళ్ళతో మొదలు పెట్టాడు. చెప్పేది మోహన్ బాబును ఉద్దేశించి అయినా ముందర మోహన్ బాబు సభలో ఉన్నాడో, లేనిదీ ఒక సారి టెస్ట్ చేసి (ఏడీ మోహన్ బాబు...) మరీ మొదలు పెట్టాడు. డైలాగ్ కింగ్ మోహన్ బాబు కాదు ..నేనే అనిపించాడు, క్లాస్ గానే మాట్లాడుతూ డ్రామా రక్తి కట్టించాడు. ఇతడు చెప్పిన దానికి చేస్తున్న దానికి ఒక విషయంలో పొంతన కుదరలేదు. ఒకప్పుడు దర్శకులు పిలిచి వేషం ఇస్తే ఎంతో సంతోషంగా చేసేవాళ్ళం, ఒదిగి ఉండే వాళ్ళం...ఇప్పుడూ అలానే ఉందాం..అర్ధాకలితో ఉందాం అన్నాడు. అయితే ఆ ప్రసంగానికి ఒక రోజు ముందరే పూరీ జగన్నాధ్ సుమతో "చిరంజీవి గారికి నాలుగు కధలు వినిపించా, కానీ అతనికి నచ్చలేదు" అని చెప్పాడు. ఇప్పుడు తెలుగులో ఉన్న దుస్థుతి ఇది. ఇదే కారణం మీద రామ్ గోపాల్ వర్మ చిరంజీవితో సినిమాకు గుడ్ బై చెప్పేసాడు. మొత్తం తెలుగు చిత్ర పరిశ్రమనే తన్ని పోయాడు. ముఖ్యమంత్రి చేతుల మీదగా ఇచ్చిన అవార్డును తిరస్కరించి చాలా తప్పు చేసాడు. అది ముఖ్యమంత్రికే అవమానం. అది చాలక డ్రామా సహితంగా టైమ్ కాప్స్యూల్ లో వెయ్యటం ఒకటి. ఆ పెట్టెలో ఏమి వెయ్యవచ్చో అల్లు అరవింద్ పది సార్లు చెప్పినా కూడా చిరంజీవి ఆ పని చెయ్యటం ద్వారా ఈ అవమానకర సంఘటనను తరువాత ఇరవై అయిదు సంవత్సరాలకు, ప్రతిష్టాత్మకమైన శత వత్సర పండుగ వరకు పొడిగించారు. అప్పటికి చిరంజీవి, మోహన్ బాబు స్నేహితులుగా చెట్టా పట్టాలు వేసుకుని ఉంటే వారికి ఆ శత వత్సర పండుగలో వారు చేసిన పనులు చాలా చెత్తగా అనిపించక మానవు. ఎప్పుడూ  ఆదర్శంగా
మాట్లాడే చిరంజీవి ఇలా ప్రవర్తించటం అసలు ఊహించనిది.

౦౪. దాసరి : శకుని పాత్ర అంటున్నారు.

౦౫. పవన్ కల్యాణ్ : అస్సలు మెచ్యూరీటీ లేదు. తప్పనిరిగా మానసిక వైద్యం అవసరం. నాకుండే గౌరవం పోయింది.

శోధన మీకు నచ్చిందా?

మొదటిగా...బ్లాగులు సొంతంగా రాసుకునేవి. ఎవరి కోసమో మనం రాయటం లేదా రాయకుండా మిన్నకుండటం అస్సలు బ్లాగు దేహానికి సరిపడదు అని నమ్మే వారిలో నేనొకడిని. గత నూటా ఇరవై టపాలలో కూడా నేను ఇదే ధోరణిలో పోయాను. తోటి బ్లాగరుల అభినందనలు అందుకున్నాను. దాదాపు పదిహేను వేలకు పైగా హిట్లు వచ్చాయి. కాబట్టి ఇకపై కూడా ఇదే రకంగా బ్లాగుతాను :-)

మీకు శోధన నచ్చినప్పుడల్లా నాకు కామెంట్ల ద్వారా అభినందించారు. అందుకు అందరికీ నా ధన్యవాదాలు. అదృష్టవశాత్తు నాకిప్పటివరకూ సద్విమర్శలే వచ్చాయి. అది కేవలం నా తోటి బ్లాగు మిత్రుల, ప్రియ పాఠకుల సంస్కారానికి, హుందాతనానికి గీటురాయిగానే నేను భావిస్తున్నాను.

 

మీకు కూడా శోధన నిజంగా నచ్చితే (భావ వ్యక్తీకరణ, వైవిధ్యం, ముక్కుసూటితనం, మరియు క్లుప్తత అంశాలుగా) మీరు ఇండిబ్లాగర్స్ అవార్డులకు ఈ బ్లాగును సూచించవచ్చును. మంచి తెలుగు బ్లాగు అవార్డును తేనెగూడు వారు అందిస్తున్నారు.

 

మీరు శోధనను గానీ మరో తెలుగు బ్లాగును గానీ ఈ విధంగా నామినేట్ చెయ్యవచ్చు.

౦౧. మీకు http://del.icio.us అనే సైట్లో ఒక లాగిన్ ఉండాలి. దానిని సృష్టించండి. తరువాత లాగిన్ అవ్వండి.

౦౨. తరువాత ఈ పేజీలో క్రింద చూపిన విధంగా ఎంపిక చేసుకోవాలి.

tags ఇవ్వాల్సిన చోట తప్పని సరిగా మీరు "ib06 ib06Indic ib06Telugu" అని నింపాల్సి ఉంటుంది. ఇది చాల ముఖ్యం.

౦౩. "Save"  బటన్ నొక్కండి. అంతే మీరు మీ అభిమాన బ్లాగును నామినేట్ చెయ్యటం అయిపోయింది.

ధన్యవాదాలు...ఇక మీ అభిమాన బ్లాగును నామినేట్ చెయ్యటమే ఆలస్యం.

చిత్ర బ్లాగు పునఃప్రారంభం

చాలా రోజులుగా నా మూడో నేత్రానికి పని లేక మూలన పడి ఉంది. మొన్నామధ్య ఇంటికి  వెళ్ళినప్పుడు దానికి పని చెప్పా. అయితే  సారి సోనీ సైబర్ షాట్ కాకుండా ఫుజి ఫైన్ పిక్స్ నేత్రాన్ని వాడా!. ఆపై పికాసాతో మెరుగులు దిద్దాను.

అవన్నీ నా కూల్ క్లిక్స్ లో పెడుతున్నా...

ఈ పూలన్ని, అక్షరాల ఇంటి ముందు చిన్న చిన్న కుండీలలో ఉన్నవే. కానీ కాస్త శ్రద్ధ పెడితే అద్భుతమైన సొంత గ్రీటింగు కార్డులు తయారుచేసుకోవచ్చు :-)

మెగా ఆ(టో)గడాలు

అసలే కోతి, ఆపై కల్లు తాగింది అన్న చందాన ఉంది నగరంలో ఆటోవాలాల పరిస్థితి.

ఛార్జీలు పెంచాలని ఒక రెండు రోజులు బందు...ప్రభుత్వం దిగి వచ్చి LPG, Petrol, Diesel అనే తేడా లేకుండా అన్ని ఆటోలకు భయంకరమైన వరాలిచ్చేసింది. కుయ్యో, మొర్రో మన్న నగర సామాన్యుడు తప్పని సరిగా ఆ బరువు మోస్తున్నాడు. దీనికి తోడు రాత్రి పది గంటలు దాటితే ఒకటిన్నర ఛార్జీలు అదేదో శ్రీవారి ప్రత్యేక సేవ లాగ...దీనికి తోడు ఏ ఒక్క ఆటో మీటరూ సరిగ్గా పని చెయ్యదని ఒట్టేసి చెప్పుకోవచ్చు. అంతా మోసమే, సామాన్యుడుని దోపిడె చెయ్యటమే. ఇవన్నీ చాలవన్నట్లు ఎక్కిన ప్రయాణీకులపై అత్యాచారాలు, దోపిడీలు. రోడ్దు నియమాల ఖూనీ, ప్రమాదకరమైన డ్రైవింగూ...ఇవన్నీ చూస్తుంటే ఏమనిపిస్తుందీ? నగరంలో సామాన్య పౌరుడినుంచి అత్యధికంగా డబ్బులు పిండుకుంటున్నది ఎవరో కాదు...ఈ ఆటోవాలాలే...ప్రధానమైన రిస్కు, ట్రాఫిక్ భారం...వీరిని పోలిసులు అడ్డుకోలేరు, కొక్కెం పెట్టి మీ కారునో, బైకునో తీసుకు పోయినట్లు తీసుకుపోరు...రోడ్డుకు అడ్డంగా ఆర్.టి.సి బస్ బే లను ఆక్రమించుకున్నా ఏమనరు...వీళ్ళు మన నగర చిట్టి తమ్ముళ్ళూ, ముద్దు బిడ్డలూను. ఏమడిగితే అదివ్వాలి, ఎంతడిగితే అంత ఇవ్వాలి.

ఇంత కాలానికి పాపం ప్రభుత్వానికి కనీసం ఈ మీటర్ల విషయంలో జనానికి న్యాయం చెయ్యాలనిపించింది. ఢిల్లీ ప్రభుత్వంలా కఠినంగా CNG వాడి తీరాలని అనలేదు. డిజిటల్ మీటర్లు పెట్టుకోమంది అంతే! ఇక యూనియన్లు రంగంలోకి దిగాయి. ఆసుపత్రి రోగులను తీసుకెల్తున్న ఆటోలను టైర్లు కోసెయ్యటం, తిరగవెయ్యటం మొదలు పెట్టారు. నిజానికి ఒకొక్క డిజిటల్ మీటరు దాదాపు రెండువేలు అవుతుంది. అది కూడా రుణం కింద వస్తుంది. పెద్ద పెద్ద స్పీకర్లు పెట్టుకుని తిరిగే ఆటోలు, ఈ మాత్రం భరించలేవా? ఆ మాట కొస్తే దాదాపు 70%  ఆటోలన్నీ అద్దెకు తీసుకుని తిప్పుతున్నవే...వాటి యజమానులు ఒకొక్కరూ పది ఆటోలు అద్దెకిస్తున్నవారే (ఇది నాకొక ఆటోవాలా చెప్పిన విషయం). ఇప్పుడు ఈ కల్లు తాగిన కోతులు కూడా వీళ్ళేనని నా అనుమానం. పైగా కావలంటే ఇప్పుడున్న మీటర్ల టాంపరింగు ఆపుకోండని ఉచిత సలహా ఒకటి.

నా ఉద్దేశంలో ప్రభుత్వం ఇలాఆంటి బ్లాక్ మెయిలింగులను , చట్టవిరుద్దమయిన సమ్మెను అణిచి వేసి సామాన్యుడికి న్యాయం చెయ్యాలి. ఆటోవాలాలకు ఇచ్చి పుచ్చుకోవటం అంటే ఏమిటో, బాధ్యత అంటే ఏమిటో తెలిసి వచ్చేలా చెయ్యాలి.

గెలవాలంటే కొన్ని సార్లు పారిపోవాలి.

శ్రీకృష్ణుడు ఎవరితో యుద్ధం చెయ్యలేక పారిపోయాడు? ఇదీ నాకు ఒక స్నేహితురాలు సంధించిన ప్రశ్న. అది కూడా పండుగ
సెలవు మీద ఇంట్లో కూర్చుని ఏం చెయ్యాలో తోచనప్పుడు అడిగిన ప్రశ్న. ఎంత ఆలోచించినా జవాబు అందలా. ఇంట్లో
అడిగితే నరకాసుర యుధ్ధమేమో అన్నారు, కానీ అప్పుడు మూర్ఛ పొయ్యాడు గదా (సత్యభామకు ఒక అవకాశం ఇవ్వటం
కోసమని అందంగా చెప్తారనుకోండి) పారిపోలేదు కదా అని ఒక డౌటు. మొత్తానికి మనకి కిష్టిబాబు ఒక హీరోగా ముద్ర
పడిపోవటం వలన ఈ విషయం బుర్రకు అంతగా అంటలేదని అర్ధం అయ్యి, ఇక అనాధ రక్షకా శరణు, శరణు అని పుస్తకాల
బీరువాను వేడుకున్నాను.

 

ఒక పాత పుస్తకం దొరికింది, పేరు పూర్వ గాధాలహరి. పురాణాలలో ఉన్న అన్ని పాత్రలు (చిన్న పక్షి పాత్రలు, మఖలో పుట్టి
పుబ్బలో పోయే పాత్రలు కూడా) గురించి ఆ పుస్తకరాజంలో ఒక డిక్షనరీ రూపంలో ఉంటాయన్న మాట. పుస్తకం అట్ట మీద
అందమైన గొలుసుకట్టు ఆంగ్లం. మా ముత్తాత గారి పుస్తకం అని తెలుపుతూ "దిస్ బుక్ ఈజ్ బిలాంగ్స్ టూ ...." అని. అప్పట్లో పుస్తకాల మీద ఆపేక్షకు అది నిదర్శనం.

ఇక పుటలు తిప్పుతూ ఒకొక్క పాత్ర గబగబా చదవటం మొదలుపెట్టా..ఒక ముప్పయి నిమిషాల తరువాత "క" విభాగంలో
నాకు జవాబు దొరికేసింది.

కాలయవనుడు అనేవాడు తరచుగా ద్వారక పై దండెత్తేవాడు. వాడి ధాటిని కృష్ణుడు తట్టుకోలేకపోయేవాడు. వీడిని ఇలా
అయితే లాభం లేదని, ఒక పన్నాగం పన్నాడు. ద్వారకకు దగ్గరలో ఒక గుహలో ముచికుందుడు అనే మహాముని ఉండేవాడు.
అతడు మహా తపశ్శాలి. నిద్రని వరంగా కోరుకున్నవాడు. ఎప్పుడూ నిద్ర పోతూ ఉంటాడు.

కృష్ణుడు యుద్ధం చేస్తూ, చేస్తూ ఆ గుహలోకి పారిపోయి దాక్కున్నాడు. అతడిని తరుముతూ వచ్చిన కాలయవనుడు
ముచికుందుని ఆచూకీ అడిగాడు. నిద్ర పోతుండటంతో సమాధానం రాదు. కా.య కి తెగ కోపం వచ్చి ఆ మహామునిని
ఒక్క తన్ను తన్నాడు. ఆగ్రహంతో లేచిన ఆ మహాముని కళ్ళు తెరచి కా.య ని చూశాడు....అంతే భస్మం....

కృష్ణుడు హాయిగా ఇంటికి పోయాడు. అందుకే అంటారు....హార్డ్ వర్కు కాదురా బాబు, స్మార్ట్ వర్కు చెయ్యాలి అని.

నేను ఈ ప్రశ్న అడిగిన వారికి దిగ్విజయంగా జవాబు చెప్పానని వేరే చెప్పాలా :-)

ఇదో రకం పిచ్చి

సద్దాంని అన్యాయంగా చంపేసారు సరే? అన్యాయం అన్నారు..అమెరికా నువ్వు నాశనం అయిపోతావ్ అన్నారు సరే...అంతవరకూ బాగానే ఉంది. దానిని అందరూ ముక్త కంఠంతో ఒప్పుకుంటారు.

 

కానీ, ఎక్కడ ఆగాలో తెలిస్తే మేమెందుకు పిచ్చోల్లమవుతాం అన్నట్లు సద్దాం భజనపరులు అకస్మాత్త్తుగా రాత్రికి రాత్రి బయలు దేరారు. తెగ కవితలు, దండలు వేసేస్తున్నారు. ఒక సభకయితే ఏకంగా చంద్రబాబు హాజరయిపోయి "........విన్నవించకుంటున్నాను" అని ఏదో తెలియని వాగుడు వాగాడు.ఇది దిగ్భ్రాంతి కలిగించే పరిణామం. అసలు అతని చరిత్ర ఏమిటి? ఎలాంటి నియంత ఇవన్నే తెలియని వారు ఇందులో ఉన్నారను కుంటే మన భ్రమే. అన్నీ తెలిసి కూడా..అమెరికాని తిట్టడానికి, సామ్రాజ్యవాదాన్ని తిట్టడానికి సందు దొరికింది కదా అని హంతక భజన మొదలు పెట్టడం సిగ్గు చేటు. అమెరికా సామ్రాజ్య వాదాన్ని తిట్టడానికి వంద మార్గాలున్నాయ్. ఈ కీర్తనలు ఏ స్థాయిలోకి పోయాయంటే సద్దాం గాడు పుట్టిందే అమెరికాను అణచడానికి అన్నట్లు ఉన్నాయి.

 

ఈ సద్దాం సుద్దకాయ కవులందరూ తెలుసుకోవాల్సింది ఒకటుంది. మొదటిది సద్దాం, ఫిడెల్ క్యాస్ట్రో లాంటి కమ్యూనిస్టు యోధుడు కాదు. అమెరికా పాలు పోసి పెంచిన కింగ్ కోబ్రా. మనుషుల ప్రాణాలతో చెలగాటమాడాడు.దీన జనోద్ధారకుడు అంతకంటే కాదు. ప్రజల సొమ్ములతో బంగారపు టాయిలెట్ సీట్లు చెయ్యించుకున్నాడు.ఇక  వీడి కొడుకులు చేసిన వెధవ పనులు ఇంక చెప్పనక్కర లేదు.  అంతా కలిపి చూస్తే ఒక భయంకరమైన నియంత.

 

ఈ లెక్కలో రేపు అప్జల్ గాడిని భగత్ సింగుతో పోలుస్తారేమో.... కవులూ పెన్నులు తియ్యండి మీ కవిత్వంతో  హంతక కీర్తనలు రాద్దురు గాని.

దీర్ఘ విరామం

ఈ రోజు నుంచి మరలా 22 వ తారీఖు వరకు కూడలికి, బ్లాగులకు, టెక్ మెమెకు, డిగ్ కు, గూగుల్ రీడర్ కు, నానా రకాల ఈమెయిల్లకు, ఎందుకో సగం మందికి తెలియని వీడియో కాన్ఫరెన్సులకూ, మీటింగులకూ ఇదే నా వీడ్కోలు.

ఈ-ప్రపంచంలోనికి మరలా పున:ప్రవేశం 23వ తేదీనే.

తోటి తెలుగు జనాలకు హృదయపూర్వక సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు.

ఓర్కుటాయ నమహ:

వెబ్ లో ఓర్కుట్ మహత్యం, జబ్బు అందరికీ తెలిసిందే. దానిపైన ఒక హాస్య వల్లరి. (శివ ఆకుల ద్వారా)

 

కౌముది...మీ ముంగిట్లో సాహితీ వెన్నెల ప్రారంభం

ఇన్నాళ్ళు ఇంటర్నెట్లో సరైన తెలుగు సాహితీ సంచికలు లేవేంటా అని బాధపడే వారికి ఇది శుభవార్త. కౌముది, తెలుగు సాహితీ పత్రిక ఈ రోజే ప్రారంభం అయ్యింది. ప్రారంభ సంచికను మీరు www.koumudi.net లో ఆస్వాదించగలరు.

తాజా సంచికలో మందపాటి సత్యం, గొల్లపూడి, యద్దనపూడి వంటి మహామహుల రచనలు ఉన్నాయి. అయితే ఈ సంచిక ఇంకా యూనికోడులో లేదు. ఆ ఒక్కటి తప్ప ఈ వెన్నెలకు మచ్చలు ఏమీ లేవు. అంతా పండు వెన్నెలే.

కూడలి...కొత్త సొగసులతో

తెలుగు బ్లాగర్ల ఇంటర్నెట్ వేదిక అయిన కూడలి ఇప్పుడు కొత్త సొగసులతో అద్భుతంగా మన కోసం తయారుగా ఉంది. కూడలి బ్రహ్మ వీవెన్ కు ధన్యవాదాలు. ఇప్పుడు కూడలిని koodali.org ద్వారా దర్శించవచ్చు. కూడలి అంటే మన హై.భాషలో చౌరస్తా అన్న మాట. ప్రపంచంలో ఎక్కడ ఉన్నా కూడా మన తెలుగు వాళ్ళు రాసే అభిప్రాయాలను ఒకే వేదిక మీద పంచుకునేందుకు కూడలి ఒక వేదికగా నిలచింది.

తెలుగు బ్లాగులు, వికీపీడియాలపై మేము వెలువరించిన పుస్తకము ప్రపంచ తెలుగు సాహితీ సభలో ప్రముఖుల చేతులలో పడినప్పుడే కూడలి ఈ అందాలను సంతరించుకోవటం ఆనందంగా ఉంది.